درباره ما

مقدمه: چرا این نظریه مهم است؟
نظام آموزشی سنتی (به‌ویژه در ایران) کودکان را طوری تربیت می‌کند که منتظر دستور باشند، نه خالق ایده.
کودک یاد می‌گیرد برای نمره، تنبیه یا تشویق کار کند — نه از روی علاقه یا هدف درونی.
این یعنی مرگ تدریجی انگیزهٔ درونی، و وقتی انگیزهٔ درونی از بین برود، کودک دیگر نمی‌آفریند؛ فقط تقلید می‌کند.
در دنیایی که هوش مصنوعی در حال جایگزینی کارهای تکراری است، کودکی که تقلیدگر تربیت شود، محکوم به حذف است.​​​​​​​

نظریه خودتعیین‌گری چیست؟
نظریهٔ خودتعیین‌گری می‌گوید انسان‌ها زمانی رشد واقعی و انگیزهٔ پایدار دارند که سه نیاز روانی اساسی‌شان تأمین شود:
خودمختاری (Autonomy):
احساس اینکه من خودم انتخاب می‌کنم، نه اینکه دیگران برایم تصمیم می‌گیرند.
کودک باید حس کند مالک مسیر یادگیری‌اش است، نه صرفاً مجری دستور معلم یا والدین.
شایستگی (Competence):
احساس توانمندی در انجام کارها، یعنی «من می‌توانم!»
وقتی کودک یاد می‌گیرد مسئله‌ای را حل کند، مغزش یاد می‌گیرد از اشتباه نترسد.
ارتباط (Relatedness):
احساس تعلق، ارتباط و معنا در روابط انسانی.
یادگیری باید در فضایی شکل بگیرد که کودک بداند تنها نیست و کارش برای دیگران ارزش دارد.​​​​​​​

نیاز به مشاوره رایگان دارید؟ با ما تماس بگیرید!